
Κατά το περασμένο Σάββατο (2 του Μαγιού), με τη συμπλήρωση 100 ακριβώς ετών από τη γέννηση του κορυφαίου μας Γιάννη Ρίτσου (1.5.1909-1.5.2009) το μαγιάτικο τομίδιο -άξια και δίκαια- αφιερώθηκε σ' αυτόν!
Όντως το συλλεκτικό αυτό βιβλίο αποτελεί πραγματικό απόκτημα, θα χρειαζόταν μάλιστα να μπει και στις εκπαιδευτικές κοινότητες. Να, μια πρότασή μας, την οποία θα μπορούσαν ίσως να σκεφθούν οι παράγοντες της Εφημερίδας. Διότι, στις 192 μεστές σελίδες του, συνοψίζει με τρόπο προσιτό στο ευρύτατο κοινό την πλημμυρίδα της διαρκώς ογκούμενης "ριτσολογίας", με απόλυτο σεβασμό στον Ποιητή και το πλατύτατο, μα και τόσο βαθύ, Έργο του.
Υπεύθυνος της καλής αυτής έκδοσης (και της όλης σειράς της Λέσχης) είναι ο Γιώργος Τζεδάκις, ενώ την εικαστική επιμέλεια έκαμε ο Νίκος Κεχαγιάς.
Στα περιεχόμενα φιλοξενούνται, διανθισμένα με πλουσιότατο και δυσεύρετο φωτογραφικό υλικό από διάφορα Αρχεία, τα εξής αξιόλογα κείμενα:
1. Χρήστου Σιάφκου, "Ζωή με ποίηση και αγώνες",
2. Χρήστου Σιάφκου, "Επιστολές από την Εξορία",
3. Βασίλη Καλαμάρα, "Ένας γνωστός άγνωστος ποιητής" και Αικ. Μακρυνικόλα, "Εργογραφία",
4. Γρηγόρη Ιωαννίδη, "Εικαστικές Αναζητήσεις. Ο θεατρικός Ρίτσος",
5. Γιώργου Παπαδάκη, "Ο μελοποιημένος Ρίτσος" και
6. Βασίλη Καλαμάρα, "Η Έρη Ρίτσου θυμάται".
π. Π.Κ.
3 σχόλια:
Καλησπέρα.
Πράγματι, από όσο πρόλαβα να δω, αποτελεί μια αξιοσημείωτη έκδοση, εμπλουτισμένη και με σπάνιο φωτογραφικό υλικό.
Καλό μήνα π. Παναγιώτη,
και άξια και δίκαια και λίγη είναι για το μέγεθος του Γιάννη Ρίτσου. Στέκομαι στην πρότασή σας ιδιαίτερα επειδή με θλίψη διαπιστώνω ότι η Πολιτεία δεν έδωσε παρά μόνο το όνομα του μεγάλου μας ποιητή στη χρονιά αυτή. Ευτυχώς πολλοί εκπαιδευτικοί δρουν με τη δέουσα τιμή. Και θα ήταν ευχής έργο να έχουν στα χέρια τους μια τέτοια έκδοση. Αν θυμάμαι καλά παλαιότερα ο Τεγόπουλος πρόσφερε το μικρό λεξικό του στα σχολεία. Μια παρόμοια κίνηση χρειάζεται και τώρα εφόσον η Πολιτεία το αμέλησε. Και οι λόγοι που το έκανε; Προφανείς νομίζω.
Σας ευχαριστώ
καλημέρα! όντως είναι καλή προσπάθεια, κυρίως από άποψη αισθητικής. κάποια σημεία θα μπορούσαν να ήταν πιο σοβαρά κυρίως το κείμενο "επιστολές από την εξορία"... και να παραδεχτούμε ότι ήταν κομμουνιστής χωρίς να υποβιβάσουμε το γεγονός (σ. 83 αλλά τι ήταν;μήπως η ορφάνια... μήπως η φυματίωση... μήπως...μήπως!), μου φαίνεται ότι η "στρατευμένη ποίηση" ταυτίστηκε όχι πάντα αδίκως με την "μισθωτή" ποίηση.
Δημοσίευση σχολίου